Selectie Autonome Portretten
The beginning of a new painting, oil on canvas (100x80cm) 2021
Karthikeyan, oil on canvas (100x80 cm) 2021
Marciano, oil on canvas (100x80 cm) 2019
Krishnamoorthy, oil on canvas (100x80cm) 2019
Polderprinses, oil on canvas (130x100 cm), 2017
Knowing-2, oil on canvas (100x120 cm), 2016
Father, oil on canvas (55x50 cm) 2016
Julia, oil on canvas 115 x 125 cm, 2009
Louter een representatie geven van de geportretteerde is niet wat ik zoek. Ik wil verder gaan dan dat, mezelf vragen stellen.
Wat schuilt er achter de oppervlakte en wat is de verhouding tussen pure aanwezigheid en de reflecties daarvan. Dit zijn de centrale vragen die ik mezelf stel.
Een veelheid aan subtiele kleine of grote gevoelens, van vertedering tot mijmering, allerlei spinsels van de geest, alles wat iedereen wel herkent bij zichzelf, dat alles probeert ik bloot te leggen in een portret. De focus is altijd op de blik, die in zich zelf gekeerd is en tegelijkertijd naar buiten gericht.
Intimiteit, aandacht en kijken, pure aanwezigheid daar gaat het uiteindelijk om in mijn werk. Je zou kunnen zeggen dat ik het vormeloze probeer uit te drukken in de vorm.
Het persoonlijke maakt plaats voor -pure indringende aanwezigheid- waarbij aandacht en kijken centraal staan. Ik hoop dat de kijker deze intimiteit bij zichzelf herkent, zodat het spanningsveld van kijken en bekeken worden samenvalt en oplost in puur ruimtelijk ervaren.
Hieronder een selectie van ouder werk
Sinds eind jaren 90 kom ik met enige regelmaat in India. Op de straten van Bombay zag ik merkwaardige posters met afbeeldingen van Indiase baby's, waar vaak teksten aan toegevoegd waren, zoals " A little love can make a lovely day “, ( zie ook 108 brieven ). Voor mij waren de posters een inspiratiebron om te gebruiken voor mijn schilderijen. Ik merkte hoe fijn ik het vond om weer aan gezichten te werken, wat ik mijzelf sinds de academie tijd niet meer had toegestaan.
Al gauw ontstond de behoefte om kinderen te schilderen die je dubbel zou kunnen duiden. Kinderen die nog niet volwassen zijn, nog niet gevormd en tegelijkertijd een indringende aanwezigheid hebben die bij volwassenen vaak beschaamd is geraakt. Toen ik een keer een sikh jongetje zag ontstond het idee om de Gouden Tempel in Amritsar te gaan bezoeken en daar inspiratie op te doen voor deze schilderijen. Op die reis kwam ik ook in Ladakh terecht waar jonge monniken kale hoofden hebben, juist tegenovergesteld aan de sikh jongetjes, die hun haren niet mogen knippen. Op hun eigen manier hebben ze allebei iets androgyns, de sikh's door hun meisjes-achtige zachtheid en de monniken door hun opleiding die ze krijgen zonder vrouwen. Het meisje in deze serie: monniken, sikhs en een meisje straalt juist iets jongensachtigs uit.
Looking into space probeert zowel de eindeloze wereld in iemand als de eindeloze ruimte er om heen te omvatten. Een uitnodiging om eindeloos in iemand te kijken die zelf ook eindeloos ver voorbij welk limiet maar kijkt.